Τσιπούρα με χόρτα στο φούρνο

Τι να πάρω τώρα; Στέκομαι μπροστά απο τον πάγκο του ψαρά στη Σαββατιάτικη λαϊκή. Εδώ κυριαρχούν τα μεγαλύτερα ψάρια, σολωμός, τόνος, φρέσκος μπακαλιάρος και αρκετά άλλα ψάρια που βρίσκει κανείς στην Ελλάδα αλλά σε μεγαλύτερο μέγεθος απ’οτι τα ξέρουμε μιας που μεγαλώνουν σε καλλιέργειες. Όταν κάποιες φορές βρίσκω σαρδέλα ή κουτσουμούρα Ελληνικού μεγέθους το καρτελάκι…

Φέτα με σουσάμι & Κρόκο Κοζάνης

Αυτά συμβαίνουν όταν έχει περάσει πολύς καιρός απο την τελαυταία φορά που έχεις ‘βγει’. Περνάς σχεδόν ολόκληρη την επόμενη ημέρα απο καναπέ σε κρεβάτι, παραμιλάς και λες τα γνωστά ‘μα πόσο ήπια τελικά’, ‘πάει δεν θα ξαναπιώ’ κτλ. Χθες ήταν η ημέρα του Βασιλιά στην Ολλανδία, Koningsdag το λεγόμενο, η μεγαλύτερη γιορτή στη χώρα. Οι…

Φοντάν με χουρμά και κακάο

Λοιπόν, ήταν μια φορά και ένα καιρό ένας χουρμάς. Ήταν πολύ ταπεινός, απλός, είχε λίγο ατσούμπαλο σχήμα, σκούρο χρώμα και κουκούτσι στη μέση όποτε σίγουρα όταν στεκόταν δίπλα σε μια εκτυφλωτική σοκολάτα ο αγώνας ήταν άνισος. Ωστόσο, και μιας και ο καιρός έχει γυρίσματα και έρχεται μια στιγμή που εκτιμάς απεριόριστα οτι πιο φρέσκο, απλό,…

Κέικ φουντούκι

‘Και η αγάπη; Που πήγε; Τελείωσε;’ Όταν κάποτε έκανα αυτές τις ερωτήσεις δεν μπορούσε κανείς να δώσει απάντηση. Ή τουλάχιστον όχι πειστική για εμένα εκείνη τη στιγμή. Είναι τότε που σε κυριεύει ο πόνος, ο θυμός και τελικά ο φόβος. Και αυτό που φοβάσαι είναι μήπως κάποιος δεν σ’αγάπησε. Και περνάνε μέρες και εβδομάδες και…

Γιουβαρλάκια

Μην πολεμάτε, σας το λέω. Μην πολεμάτε. Όχι με την κυριολεκτική σημασία της λέξης τουλάχιστον. Όταν έρθει το ‘χτύπημα’ μην τρέξετε μακριά. Μείνετε. Έχει έρθει για εσάς. Δεχτείτε το και αυτό και όπoιο άλλο έρθει. Μπορείτε και πρέπει να το δεχθείτε. Είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβει κανείς τι πραγματικά είναι ικανός να αντιμετωπίσει και…

Ψωμί ζυμωτό

Οι καιροί είναι απαιτητικοί. Αυτό δεν είναι πρόβλημα βέβαια, θα τα καταφέρουμε. Τα τελευταία 3 χρόνια η μια αλλαγή έρχεται μετά την άλλη. Όταν φτάνω στο σημείο να πω ‘εντάξει το ‘χω’ τότε κάτι αλλάζει πάλι ξαφνικά (ή και εν γνώσει μου) και πρέπει να προσαρμοστώ ξανά. Ο Χρόνος βοηθά πολύ στην προσαρμογή και στην…

Σαλάτα με φασόλια μαυρομάτικα – ‘Φανταρικό’

Δεν ξέρω αν όντως την τρώνε στον στρατό, ήταν έμπνευση απο κάποιον που πέρασε απο εκεί πάντως. Είχε τη λογική του απλού και νόστιμου φαγητού, όλα μαζί σε μια γαβάθα και πάμε! Πάμε, φύγαμε. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε ‘πάμε’, που πήρατε μια γενναία απόφαση; Και ποια ήταν άραγε; Πως νιώσατε μετά;…

Αυγά με σπανάκι

‘Οταν η δουλειά μαζεύεται και φτάνει σε σημείο να σου κατακλύζει το μυαλό και σε άσχετες στιγμές τότε πρέπει να επαναπροσδιορίσεις πράγματα και καταστάσεις. Να θυμηθείς ξανά τι είναι σημαντικό στη ζωή. Να γυρίσεις προς τον εαυτό σου και να τον φροντίσεις, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για εσένα. Λίγο γραφικό ξέρω, πέρα για…

Σφακιανές πίτες

Μέσα στον Γενάρη βρέθηκα 3 φορές στο αεροδρόμιο. Μέσα στον Φλεβάρη θα βρεθώ τουλάχιστον 2. Και βλέπουμε. Στο μεταξύ έφαγα αρκετές φορές καλό φαγητό στα μέρη που βρέθηκα. Και με βοήθησε να καταλάβω πως για εμένα η μεγαλύτερη απόλαυση έρχεται απο τη μαγειρική. Θέλω να πειραματιστώ, να μάθω, να χωθώ, να κάνω το δικό μου….

Κέικ καρότου

Αυτό το σβουριχτό σχήμα του κέικ και κυρίως η μαύρη τρύπα στη μέση του μ’ έβαλαν σε σκέψεις. Τι είναι αυτό που κάνει το μαύρο χρώμα τόσο ενδιαφέρον; Σκοτεινά δωμάτια, στενά δρομάκια, γωνίες. Όλα έχουν κάτι κοινό: δεν μπορείς να δεις τι υπάρχει εκεί. Και θέλεις να μάθεις. Θέλεις να πας εκεί και να τα…

Πρασόπιτα

Έχετε σκεφτεί ποτέ το γιατί; Είμαι σίγουρη πως το ρωτάτε καθημερινά για πολλά πράγματα και κυριώς για αυτά που συμβαίνουν γύρω σας ή που κάνουν οι γύρω σας: ‘Γιατί το έκανε αυτό;’, ‘Γιατί μου μίλησε έτσι;’, ‘Γιατί αποφάσισε να φύγει;’… Όμως δεν εννοώ αυτά τα γιατί. Εννοώ το δικό σας γιατί. Αυτό που έχει να…

Erwtensoep – Snert

10 χρόνια πριν έφτασα για πρώτη φορά στο Άμστερνταμ για σπουδές. Δεν υπήρχαν τότε smartphones, είχα εκτυπώσει θυμάμαι όλες τις απαραίτητες διευθύνσεις και ένα χάρτη της πόλης για να είμαι οργανωμένη! Η βροχή και ο δυνατός αέρας που έριχνε κάτω την 30 κιλών βαλίτσα μου δεν με πτόησαν καθόλου. Πώς είναι αυτή η παιδική χαρά…